Skąd? Od lat jestem w ich świecie. Blisko ich problemów.

Od niedowartościowanej nastolatki, pozbawionej pewności siebie i poranionej przez przemoc rówieśniczą.

Do autorki książki, socjoterapeutki, która z odwagą i pomocną dłonią wychodzi do młodych ludzi oraz ich rodziców.


Przeszłam wiele trudnych i bolesnych doświadczeń. Kryzys tożsamości, presja osiągnięć, załamanie nerwowe, odrzucenie przez ludzi których kochałam. Samotność w tłumie, otarcie o depresję. Ale wszystko to okazało się źródłem najcenniejszych lekcji.

Szczerze i otwarcie mówię o tym, co przeżyłam. To sprawia, że młodzi widzą w mnie jedną z nich – dziewczynę, która wie o czym mówi i rozumie ich zagubienie czy bezradność. Która nie ocenia, nie umoralnia, nie podcina skrzydeł. Tylko szanuje ich i akceptuje takimi, jacy są.

Pomysł na „Dziewczynę w trampkach” pojawił się po tym, jak otarłam się o śmierć. To był przełomowy moment w moim życiu.  

Znajomi patrząc na to, jak się zmieniam - zaczęli porównywać mnie do motyla. To był czas, kiedy wreszcie rozwijałam swoje skrzydła i z odwagą frunęłam w kierunku marzeń! 

To oni zasugerowali mi, mi pomysł, abym napisała książkę i podzieliła się z innym tym, co pokonałam.

Posłuchałam ich.

Tak powstała moja „Dziewczyna w trampkach”, którą napisałam w sześć tygodni. Nawet nie szukałam wydawcy - sama ją wydałam. I tym samym udowodniłam sobie (i światu!), że niemożliwe nie istnieje...

21 marca 2017 roku, trzymając ją w swoich rękach, pojechałam na pierwsze spotkanie do nastolatków w barlineckim OHP. 

Dzięki tym młodym, fantastycznym ludziom powstał cały program rozwojowy dla nastolatków. 

I tak zaczęłam występować na scenie. Motywować, inspirować, poruszać serca nastolatków.
Gościłam w programach telewizyjnych i radiowych:

Szybko zaczęli zgłaszać się do mnie dyrektorzy szkół, bibliotekarze, wychowawcy i rodzice z prośbą o przyjazd do młodzieży. Jeździłam po całej Polsce, i nadal jeżdżę...

Z Dziewczyną w trampkach spotkało się już ponad 4 000 młodych ludzi i ta liczba stale rośnie. 

To, co przeżyłam, pozwoliło mi jeszcze głębiej wejść w ich świat. Jeszcze bardziej zrozumieć ich emocje, blizny na ciele, próby samobójcze, brak chęci do życia.

Prowadzę z nimi rozmowy pełne zrozumienia i wolne od ocen.

Te spotkania mają ogromny wpływ na ich samoocenę, zdrowie psychiczne, motywację. Wzmacniam w nich to, co potrafią i daje im iskry w oczach, by nigdy nie stracili chęci do życia. I nie zaniżali swojej wartości – tak jak ja to robiłam przez długie lata…

Zależy mi, aby dorośli w końcu zaczęli rozumieć swoje dorastające dzieci. Aby mogli zbudować z nim relację pełną wsparcia, zaufania i szacunku. Dlatego podpowiadam im jak przestać pouczać nastolatka i usłyszeć jego głos:

Koniec z naprawianiem czy wymaganiami ponad siły! 

Nie godzę się na to, aby niszczyć młodych ludzi przez presję osiągnięć, niespełnione ambicje dorosłych, etykietowanie, ocenianie, wpychanie w schematy – dla „ich dobra”.

Oni na to nie zasługują!